//////

Archive for the ‘Ekonomia’ Category

ZWYKŁY ŚRODEK

Zwykły środek polityki pieniężnej – ekspansja zasobu pieniądza – nie może przyczynić się do żadnej poprawy sytuacji. Poziome fragmenty funkcji popytu na pieniądz z wykresów (b) i (c) rysunku 12.8 obrazują mało prawdopodobną sytuację zakresu występowania pułapki płynności.Przypuśćmy na przykład, że popyt na pieniądz wygląda jak nachylona w dół krzywa na rys. 12.9 (a), i że zasób pieniądza jest ustalony na poziomie MS\. Stopa procentowa równowagi będzie Ru gdzie przecinają się krzywe popytu na pieniądz zasobu pieniądza. Trzeba zauważyć, że wraz z tą krzywą wzrost zasobu pieniądza, powiedzmy od MSi do MS2, nie obniży już stopy procentowej, jak można by zwykle oczekiwać. Jeżeli stopa procentowa pozostanie na poziomie Ri, poziom inwestycji ustali się.

WIELKOŚĆ POPYTU

Wielkość popytu na pieniądz na cele spekulacyjne wzrośnie. Ta odwrotna zależność pomiędzy stopami procentowymi i spekulacyjnym popytem na pieniądz przedstawia rys. 12.8 (b).Mając dany poziom dochodu Yx ma , całkowity popyt na pieniądz będzie wyglądał mniej więcej jak krzywa na rys 12.8 (c). Keynes argumentował, że podczas dotkliwych depresji stopa procentowa może spaść tak nisko, że każdy będzie wierzył, iż zamierza się podnieść, i wszyscy będą trzymać tyle gotówki, ile tylko zdobędzie.Gospodarka w takich warunkach wpada w „pułapkę płynności”. Pułapka płynności pojawia się, gdy ludzie w pewnych mało prawdopodonych sytuacjach tezauryzują wszelkie przyrosty zasobów pieniądza tak, że krzywa popytu na pieniądz ma położenie poziome.

 

URZĘDNICY BANKOWI

Urzędnicy bankowi stali się wkrótce niezwykle rozważni, przy udzielaniu kredytów i dążyli do zbudowania swoich rezerwowych depozytów w SRF i innych bankach. Gdy później Fed próbował powiększyć zasoby pieniądza, banki stosowały zasadę ścisłego ograniczania akcji kredytowej i zachowy­wały część nowo uzyskanych rezerw w celu ochrony własnej wiarygodności. Dla keynesistów wzrost rezerw nadwyżkowych dowodził, że podczas dotkliwej depresji, ludzi charakteryzuje wysoko elastyczny popyt na pieniądz. Nawet bardzo niewielki spadek stóp procentowych spowoduje, że banki będą się mocno trzymać jakichkolwiek możliwych rezerw, a poszczególni ludzie będą trzymać wszelkie środki pieniężne wykreowanego przez Rezerwę Federalną. Po prostu pieniądz nie będzie wydawany, a bez wzrostu wydatków gospodarka pozostanie w stanie depresji.

WRAŻLIWE PRZEDSIĘBIORSTWA

Na przedsiębiorstwa wrażliwe na stopy procentowe i małe firmy); oraz że może być ona źródłem konfliktu między Systemem Rezerwy Federalnej a prezydentem, jak również między celami wewnętrznej i zagranicz­nej polityki gospodarczej. Choć współcześni keynesiści zalecają stosowane zarówno polityki fiskalnej jak i  pieniężnej do zmniejszania bezrobocia, historycznie rzecz biorąc ekonomia keynesow­ska była kojarzona z manipulowaniem zagregowanego popytu przy pomocy polityki fiskalnej. Keynes i jego następcy wątpili, by polityka pieniężna mogła wyciągnąć gospodarkę ze szczególnie głębokiej recesji takiej jak Wielka Depresja.

TREŚĆ POLITYKI MONETARNEJ

Treścią polityki monetarnej jest wykorzystanie przez Fed stopy wzrostu podaży pieniądza w dążeniu do osiągnięcia celów gospodarczych. Zwolennicy polityki monetarnej twierdzą, że jej głównymi zaletami w stosunku do polityki fiskalnej są: jej elastyczność; łatwość stosowania i łatwość modyfikacji; jej bezosobowość (ponieważ to rynek, a nie Fed określa, kto odczuwa jej wpływ). Krytycy polityki monetarnej twierdzą jednakże, że jej głównymi wadami są: to, że może ona nie wywierać istotnego wpływu na inwestycje i zagregowany popyt; że jej wpływ może mieć charakter destabilizujący z powodu występowania różnorodnych opóźnień; że jest ona nieelastyczna; że ma charakter asymetryczny, oddziaływując na niektóre rodzaje firm bardziej niż na inne .

NATURALNE OBLIGACJE

Naturalnie obligacje rządowe mają termin wymagalności, w którym posiadacze obligacji muszą zostać spłaceni w ustalonych kwotach. Rząd może jednak refinansować swój dług wypusz­czając nowe obligacje i wykorzystując zebrane z nich fundusze do spłacenia starego długu. W ujęciu łącznym zadłużenie konsumentów nigdy nie zostaje spłacone. Dlaczego więc miałoby być spłacone zadłużenie rządu?Głównym ograniczeniem zdolności rządu do powiększania długu jest skłonność obywateli do kupowania obligacji oraz ich skłonność do płacenia podatków w celu sfinansowania procentów od zadłużenia. Granica wysokości zadłużenia zależy zarówno od stabilności rządu jak i skłonności łudzi do oszczędzania. Jeśli rząd będzie bliski obalenia, ludzie oczywiście nie będą też skłonni do udzielania mu pożyczek.

AWERSJA POLITYKÓW

Lecz jeśli politycy : nie wierzą w potrzebę zrównoważenia budżetu, będą oni zabiegać o polityczne poparcie głosując konsekwentnie- za wydatkami rządowymi i przeciwko podatkom. W wa- runkach szerokiej akceptacji deficytu budżetowego, na­wet politycy nieprzychylnie nastawieni do deficytu mogą. czuć się zmuszeni do jego przyjęcia w celu zachowania szansy przetrwania na scenie politycznej. W okresie inflacji, gdy rząd powinien zredukować całkowite planowane wydatki i osiągnąć nadwyżkę budżetową/polityczna pokusa deficytu staje się jeszcze bardziej ponętna. Politycy posiadają zrozumiałą awersję do nadwyżek budżetowych, ponieważ mogą być. one tworzone przez podnoszenie podatków, a nie wydatków lub redukcję wydatków, a nie podatków. Dla poli-; tyków nadwyżki mogą oznaczać czystą stratę politycz-; negó poparcia. Nawet w okresach nadmiernego popytu i     inflacji jest bardziej prawdopodobne, że politycy będą głosować za niższą nadwyżką lub nawet deficytem niż za wyższą nadwyżką. Polityka keynesowska może być sku­teczna, lecz nie może być zawsze produktywnie wykorzy­stana na arenie politycznej.

 

 

POPULARNOŚĆ TEORII

Teoria Keynes’a podkopała popularność zrównoważonego budżetu. Keynesiści przekonywali, że podczas okresu niskiego popytu i wysokiego bezrobocia, deficyt budżetowy nie kreuje ani bieżących, ani przyszłych kosztów. Przeciwnie, z powodu pociągania za sobą wzrostu globalnych wydatków, deficyt pozwala zatrudnić więcej osób, generować większy dochód i produkować więcej wyrobów. Zasoby, takie jak ludzie i wyposażenie, mogłyby inaczej pozostać bezczynne. Ponieważ rzeczywisty koszt jakiegokolwiek działania rządowego musi być mierzony tym, bez czego trzebaby się obejść, oznacza to, że rzeczywisty koszt ponoszenia deficytu podczas recesji jest zasadniczo równy zero. Oczywiście; o tyle, o ile ludzie nie zwiększają oszczędności w warunkach wzrostu deficytu, dług stanowi problem.